Jakość wody przeznaczonej do spożycia musi odpowiadać wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 07 grudnia 2017 r. (Dz. U. poz. 2294) w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

W przypadku kwestionowania jakości dostarczanej wody bardzo ważnym jest określenie odpowiedzialnego za jakość wody w instalacjach wewnętrznych, jak również osoby, która powinna doprowadzić tę jakość do stanu zgodnego z wymaganiami prawnymi. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odpowiada za jakość wody do wodomierza głównego. Za jakość wody w dalszym odcinku instalacji wodociągowej, odpowiada właściciel lub administrator.
W tym miejscu nasuwa się pytanie: czy ten ostatni w rzeczywistości faktyczną odpowiedzialność ponosi?
Konsumenci pijąc wodę z kranu, zauważywszy zmiany w jej jakości, takie jak np. zmętnienie, niepokojącą barwę, nietypowy zapach rzadko kiedy obwiniają o to właścicieli budynków, najczęściej interweniują w tej sprawie w przedsiębiorstwach wodociągowych.

Jak podkreśliła w wywiadzie zatytułowanym „Konsument musi wiedzieć, co pije” pani Barbara Mulik, doradca do spraw bezpieczeństwa zdrowotnego w Głównym Inspektoracie Sanitarnym( „Ochrona Środowiska Gospodarka Komunalna” Nr 3-4/2012 (519). „Przedsiębiorstwa wodociągowe w ostatnich latach doprowadziły do istotnej poprawy jakości produkowanej wody, często dużym nakładem środków finansowych. Niestety ich działania  i wydatki są marnotrawione na ostatnim etapie dystrybucji wody, czyli w budynku, gdzie czerpie wodę konsument, ponieważ właściciele lub administratorzy nie prowadzą nadzoru nad jakością wody w instalacjach wewnętrznych. Wynika to z faktu, że mieszkańcy domów wielorodzinnych, zlokalizowanych na osiedlach wielorodzinnych administrowanych przez spółdzielnie, wspólnoty mieszkaniowe i zarządy komunalne nie są, w rozumieniu przepisów prawa, odbiorcami wody. Umowę w ich imieniu zawierają administratorzy, umowa ta określa punkty połączenia sieci dystrybucyjnej w której za jakość wody odpowiada przedsiębiorstwo wodociągowe, z wewnętrzną siecią osiedlową, będącą najczęściej własnością zarządców budynków, którzy również, poprzez swoich przedstawicieli, są stroną w kontaktach z przedsiębiorstwem wodociągowym. Często też służby techniczne zarządców budynków prowadzą prace remontowe, bądź likwidują awarie sieci osiedlowej. Prace te mogą mieć wpływ na przejściowe, lokalne, pogorszenie jakości wody. Dlatego też, w takich przypadkach, lokatorzy powinni w pierwszej kolejności zgłaszać problemy związane z jakością wody komórkom technicznym administracji budynków

Należy podkreślić, że jakość wody może ulec pogorszeniu w niekorzystnych warunkach eksploatacji i utrzymania instalacji wodociągowej w budynkach. Okoliczności sprzyjające zanieczyszczeniu wody w instalacjach wewnętrznych to wystąpienie przepływu zwrotnego wody zużytej, połączenia z obcą instalacją, wpływ czynników zewnętrznych, złej jakości materiały i wyroby stosowane w instalacjach, stagnacja wody, nieodpowiednia lub niewłaściwa konserwacja instalacji wodociągowej. Stopień pogorszenia jakości wody zależy od zastosowanych materiałów, jakości wody, jej temperatury i czasu przetrzymywania w instalacji. Ze względów higienicznych konieczne jest płukanie wewnętrznych instalacji wodociągowych po okresach stagnacji wody. Dobrą praktyką powinno być odłączanie od instalacji wodociągowej nie eksploatowanych przewodów. Główne przyczyny zanieczyszczenia wody pobieranej bezpośrednio przez Klienta to: zastoiny wody w rurach, brudne zakończenia kranów (sitka, perlatory) a także dodatkowe filtry nie wymieniane przez długi okres lub nie poddawane okresowemu czyszczeniu czy dezynfekcji. Na powyższe nie mają wpływu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne.

Jak powiedziała pani Barbara Mulik w przytoczonym powyżej wywiadzie w interesie przedsiębiorstw wod-kan jest doprowadzenie do zmian prawnych, które zmuszałyby właścicieli budynków do nadzorowania jakości wody w instalacjach wewnętrznych, żeby z powodu złego stanu rur nie dochodziło do pogarszania jakości wody spożywanej przez konsumentów.